English translation

Terug naar Nederland

7-11-'11

In vliegende vaart naar Europa

We rijden Ceuta (een stukje Spanje in Afrika) in en vallen van de ene verbazing in de andere. Keurige witgeschilderde huisjes, een brandschone boulevard en overal hondjes in nuffige hondenkleertjes. Het overvalt ons een beetje.

Eerst gaan we maar eens op zoek naar een geldautomaat met euro's. Dat valt nog niet mee. Pas in ronde nummer tien die we door het pittoreske miniatuur-stadje met de hele nauwe straatjes maken vinden we er eentje.
Met de Euro's op zak besluiten we ons maar eens te gaan oriënteren op de ferry's. De vraag wanneer we dan toch in Nederland aankomen klinkt steeds frequenter en dringender vanuit Nederland. Toch blijven we misschien vandaag nog wel in Ceuta. Misschien wordt zo de overgang van het Afrikaanse continent naar het Europese continent wel een beetje makkelijker.

We stoppen de bus voor het kantoor van 1 van de ferry-maatschappijen en vallen het kantoor binnen. Dan gaat alles een beetje sneller als dat we eigenlijk bedoeld hadden. Het is 5 voor 3 en de medewerker pakt fanatiek de telefoon. Hij roept (tegen de kapitein?) dat de boot nog even moet wachten omdat er nog een geel Volkwagenbusje mee moet. Tegen zoveel enthousiasme kunnen we niet op, al vermoeden we bijna dat ze gebeld zijn door het thuisfront, dat ze ons niet mochten laten ontsnappen. Dus rijden we nadat we betaald hebben snel naar de haven. We krijgen nog een snelle drugs-snuffel-controle. De douaneman heeft het evenbeeld van Bronco aan de riem. Maar als we melden dat we ook een hond hebben kijkt de man bedenkelijk. “Een klein hondje?”, vraagt hij hoopvol. “Nee precies dezelfde als jij aan de lijn hebt, ook een reu”. “Rij dan maar snel door”, zwaait hij met een grote glimlach.

Bij de boot blijken ze tot onze grote verbazing inderdaad op ons gewacht te hebben. Voordat we de motor uit hebben gedaan liggen de stouw-blokken al onder de wielen. Als we boven aan dek komen is de boot al bijna de haven uit. We ontdekken dat er op de enorme luxe en bovendien snelle veerboot hooguit 10 andere passagiers zitten. Nu snappen we waarom ze zo aardig waren om op ons te wachten.
Met de armen om elkaar geslagen zien we Afrika in 35 minuten steeds kleiner worden en Europa steeds groter. We hebben avonturen beleefd en dingen meegemaakt die we nooit meer zullen vergeten. Maar stiekem vinden we het ook wel weer erg leuk om alles en iedereen in Nederland weer terug te zien.

14-11-'11

Rennend door het Louvre

Een laatste stop voordat we in 1 streep naar Nederland rijden, is Parijs. Het weer zit wonderwel mee en de camping in Parijs is nog redelijk vol ook. In een poging om nog een klein beetje cultuur toe te voegen aan de reis gaan we naar het Louvre.
We beginnen onze trektocht door het Louvre bij de sectie oude Egyptische en Nubische kunstvoorwerpen. We zien een sfinx waarvan we zijn 19 andere broertjes al in Luxor, Egypte hebben gezien. Eigenlijk vragen we ons af waarom hij niet bij zijn soortgenoten in Egypte staat in plaats van hier in Frankrijk. Dan zien we een wel heel bekend plaatje. Het is een foto van de pyramides in Sudan. Daar hebben we nog een nachtje tussen gekampeerd. We beseffen nu dat we wel heel bijzondere dingen hebben gezien daar in Afrika.
Ondertussen blijft de omroepinstallatie een al maar krakend lawaai maken. “Volgens mij zeggen ze dat iedereen zo snel mogelijk naar de uitgang moet”, zegt Marlous als ze naar de Franse stem luistert. Een beetje lacherig luisteren we voor de zekerheid ook naar de Engelse versie. Ook die geeft dezelfde boodschap. Om ons heen blijft iedereen gewoon schilderijen kijken, kunstvoorwerpen bewonderen en interessant doen over de betekenis van een paar verticale strepen op een doek. We besluiten toch maar te doen wat ons bevolen wordt over de geluidsinstallatie. In verhoogd tempo stevenen we alle zalen door, zoekend naar een uitgang. Nu is dat in het Louvre niet heel makkelijk. We pakken de plattegrond er nog maar eens bij. Nog steeds doet niemand wat uit op de omroepinstallatie. Zo langzamerhand beginnen we maar eens om ons heen te kijken of Ralph Inbar of nog erger zijn opvolger Frans Bouwer niet achter een sculptuur verborgen staat. We vinden het vrij bizar dat duizenden mensen niks uit doen op zo'n serieuze oproep.
Voordat we echt in volle galop gaan, vragen we eerst maar eens opheldering aan een medewerker van het Louvre. Die meldt ons dat de installatie na een eerder alarm is 'blijven hangen'. Gerustgesteld vervolgen we ons bezoek. Maar we blijven het raar vinden.

16-11-'11

The End

Wanneer is deze reis nu precies ten einde? Wanneer is dit avontuur dan toch echt ge-eindigd? Is het bij het afrijden van de boot uit Marokko gebeurd? Gebeurde het toen we rillend van de kou in alle kleding die we bij ons hebben berekenden hoeveel uur het nog was tot Nederland? Toen we de grens met Nederland passeerden, toen we de eerste familie weer zagen of als we de deur van ons komende huisje zonder wielen openen? Eigenlijk voelt het niet echt als een einde maar als een doorstart naar het leven in Nederland.

Kortom we hebben wat dingetjes in te halen. Onze reis is misschien geëindigd maar ons leven gaat gewoon door. Het enige wat verandert is, is dat dit het laatste reisverhaal is. Ten slotte is er niemand geïnteresseerd in verhalen van hoe mensen hun leven in NL weer oppakken. Toch?