English translation

Marokko

20-10-'11

Dakar training

“Ja wij zijn hier een trainings-sessie aan het houden voor Dakar 2012, en wat doen jullie hier?” klinkt er vrij stoer uit het groepje Nederlandse mannen type 'een weekje zonder vrouw aan het spelen in de verre zandbak'. Nonchalant antwoorden we terug “oh, wij hebben er net een rondje om Afrika opzitten”. Ondanks de stevige one-liners van beide kanten is het een leuk gesprek en al gauw staan we in handen met al het brochure materiaal inclusief de routes van de special stages van morgen.
Zo komt het dus dat we de volgende dag met de bus een stuk de rally-route oprijden. In de verte verschijnen de eerste motoren al . We sturen de bus dus snel van de piste af bij een mooie bocht. Zo op de eerste rang zetten de de motoren ons 1 voor 1 in een stofwolk.
Al snel volgen de buggy's. Dan blijkt dat we de bus misschien niet zo handig hebben staan. De tweede buggy die de hoek om komt zeilen maakt een sprong in de lucht en verliest bij de landing zijn linker achterwiel. Gerard die een stuk verderop staat te kijken ziet alleen een grote stofwolk die zich met een oorverdovend lawaai richting de bus heeft verplaatst. Hij zet een sprint naar de bus in maar Marlous heeft ook al door dat deze bocht een beetje gevaarlijker is dan dat hij eerst leek. Ook de auto van de organisatie naast ons wordt een flink stuk verzet.
Net als de bus op een stuk veiligere afstand staat komt de eerste vrachtwagen aanracen. Met donder en geweld stuift ook dit monster de bocht om. Het is echt verbazend om te zien hoeveel harder ze gaan dan de motoren en de auto's. Nu zien we door de stofwolk alleen telkens een minuut helemaal niks van de omgeving. Pas op de foto zien we later dat dit een wagen uit de stal van de Rooy trucks was.
We zwaaien elke keer als er een auto van team Wevers langs komt. Gisteravond hebben we met ze zitten praten in het hotel. Zo wordt de Dakar rally (die trouwens wel weer in Zuid Amerika plaats vind vanwege de dreigingen op Westerlingen in Mauritanie) in januari wel een feest der herkenning. Hebben we bij thuiskomst nog wat om naar uit te kijken.

22-10-'11

Een kasbah uit 1000 en 1 nachten

's Avonds op de camping vragen de Duitse buren die met de caravan op vakantie zijn in Marokko welke kashba's wij al hebben gezien. Een beetje beschaamd moeten we toegeven dat we er eigenlijk nog niet 1 hebben bekeken.

De volgende dag gaan we dus plichtsgetrouw op pad voor ons shotje cultuur. Onze keus is gevallen op de Kasbah van Aït Ben Haddou. Of liever gezegd de keus van onze camping-buurtjes. We zijn bij dit soort dingen altijd een beetje bang voor de cliche's waarbij alle bewoners van de kashba/bedoeinetent/lemen hutje/berbertent/grot/wigwam doen alsof ze nog steeds zo leven als in de 11e eeuw terwijl de televisie onder een doek in de hoek staat.
Toch raken we al snel onder de indruk als we vanaf het hoogste punt in de Kasbah op het hele dorp uitkijken. De diep-bruine en rode kleuren geven toch wel een beetje het gevoel van duizend en 1 nachten.
De vrouw die ons vervolgens rondleidt in haar woning in de Kashbah doet tenminste niet alsof ze in de 11e eeuw woont en wijst ons trots de kraan waar normaal water uit komt. Alleen nu even niet vanwege een modder-blokkade in de leiding... Electriciteit heeft ze niet in de Kashbah daarom heeft de familie een zonnepaneel. De bedrading is weggewerkt achter prachtig geweven tapijten. Het is juist deze mix van het traditionele met het moderne die wij waarderen.
Bij het afscheid geven we haar de gebruikelijke fooi van wat Dirhams. Om haar straks makkelijk te herkennen prenten we wat kenmerken van haar in ons hoofd. We ontmoeten namelijk zoveel mensen op een dag dat we ze soms moeilijk uit elkaar kunnen houden. Bij deze vrouw is het makkelijk. Ze is de vrouw in het groene gewaad met de zwarte snor.

24-10-'11

Speurtocht in Marrakech

Zeven jaar geleden zijn we ook in Marrakech geweest. Toen kwamen we via via terecht bij een geweldig restaurantje verborgen in een achteraf straatje. Vandaag hebben we ons tot doel gesteld datzelfde restaurant terug te vinden. Helaas weten we de naam niet meer en hebben we ook alleen een vaag vermoeden van de locatie. Dat wil zeggen als de tent er überhaupt nog zit.
De vele rondhangende jongens en mannen op straat krijgen een beetje provisie als ze een klant bij een restaurant naar binnen brengen. Maar ze krijgen al snel door dat dat bij ons een kansloze missie is als we ze vertellen dat we een bepaald restaurant zoeken maar niet weten hoe het heet en waar het zit. Af en toe proberen ze ons over te halen om dan toch maar een ander 'beste restaurant van de hele stad' te kiezen. Maar wij willen het nog niet opgeven.
De gedachte aan de heerlijke Tajine van 7 jaar terug geeft ons doorzettingsvermogen. “Zou het dan in dit steegje zitten” vraagt Gerard aan Marlous. Dan duiken er in een deuropening tegeltjes op die als twee druppels water lijken op diegene van de foto uit 2004. Blij stappen we naar binnen. Er probeert nog een man te doen alsof hij ons naar binnen heeft geloodst maar de eigenaresse trapt er niet in.
Net als 7 jaar geleden smullen we van de vele schaaltjes en tajines. Voor de verandering vragen we aan het eind niet of ze de rest voor de hond willen inpakken. Die geniet voor het eerst sinds lange tijd namelijk weer van het hier verkrijgbare hondenvoer. Niet dat er aan het eind van onze maaltijd überhaupt nog wat in te pakken valt trouwens.