English translation

Mauritanie

3-10-'11

Conversatie

De douanebeambte zet een stempel in ons 'Carnet de passage' en dan volgt de volgende conversatie:

“Dat is dan 3000 Ouagouia”. (ongeveer €10,-)

“Dat is goed maar dan wil ik wel een bonnetje”

“De bonnetjes zijn vandaag op”

“Ja, hoe weet ik dan of ik betaald heb?”

”Wat is uw beroep? Toerist?”

“Ja mijn beroep is toerist”

“Maar toeristen hebben toch veel geld?”

“Dat klopt, maar dat is voor benzine”

“Ok, dan hoeft u niet te betalen”

4-10-'11

Benzine-crisis

In de eerste stad, een paar honderd kilometer na de grens wordt het tijd om te tanken. In de verte doemt een Total station op. Op het tankstation dat midden in de brandende zon staat, is geen teken van leven te zien. Gerard stapt uit om eens te kijken of iemand aanwezig is. In het kantoortje treft hij twee mannen aan die met de rug naar de deur op een vuurtje een potje thee aan het maken zijn. Op een vriendelijk bedoelde “bonjour, ca va?” komt geen enkele reactie. Misschien zijn ze doof. Als er later een botte “NEE” klinkt op de vraag of ze misschien benzine hebben blijkt dit niet het geval. De vraag of ze misschien weten waar er wel benzine te vinden is wordt nog steeds zonder enig oogcontact beantwoord met “geen flauw idee”. Kortom, einde gesprek.
Na nog wat rondvragen in de stad, geven we de moed op. De stemming hier is niet al te best en we nemen aan dat er geen druppel benzine te krijgen is. Met de jerrycan ongelode benzine op het dak, die eigenlijk bedoeld is voor het koken, hebben we net genoeg om in het volgende gehucht te komen. Uitgezwaaid door de eerste middelvinger deze reis, verlaten we de stad. We voelen ons op zijn zachtst gezegd niet erg welkom hier in Mauritanie.
Onderweg zien we alleen maar diesel auto's. Dus het verrast ons dan ook niet dat er in de volgende plaats ook geen benzine in de pomp zit. Maar navraag leert dat iemand wel plastic jerrycans met benzine kan regelen, voor omgerekend ruim 3 euro per liter... Men heeft helaas door dat we met de rug tegen de muur staan en geen andere optie hebben. Een poging tot onderhandelen loopt op niets uit en uiteindelijk kopen we voor veel te veel geld veel te weinig benzine. Maar we kunnen weer een stukje verder.
Nadat we enkele plaatsen verder eindelijk een pomp met benzine vinden, toppen we de tank en alle jerrycans die we hebben af zodat we 160 liter bij ons hebben. Achter onze rug worden er nog wat politiek getinte leuzen gefluisterd, maar met een volle tank zijn we voor dit soort dingen een stuk dover. We kunnen nu minimaal tot in de hoofdstad komen en daar hebben ze zeker benzine.

Zoveel 'anti-Westerse' gevoelens als hier, zijn we nog nergens tegen gekomen. We voelen ons niet echt onveilig maar leuk wordt het reizen in Mauritanie er zeker niet van. Gelukkig merken we dat hoe Westelijker in Mauritanie we komen, hoe vriendelijker de mensen weer worden.

Tegen de avond passeren we een checkpoint. Vriendelijk doch beslist meldt de politieagent dat er een avondklok voor toeristen geldt. In het verleden zijn er Westerlingen ontvoerd in dit gebied en dat vindt de regering niet zo fijn. Daarom moeten we met de bus naast de politiepost kamperen. We hebben er geen problemen mee al voelen we ons wel een stel gouden eieren als we zien dat 's avonds alle andere mensen wel mogen doorrijden.

7-10-'11

Heet, heter, snikheet

Echt loeiheet hebben we het deze reis nog niet gehad. Maar sinds we Mauritanie zijn binnengekomen, is dat veranderd. Het landschap is getransformeerd in woestijn en regelmatig moeten we alle ramen dichtdoen omdat we een stofstorm passeren. Dat wil zeggen als we die al niet dicht hebben gedaan want rijden met de ramen open is alsof iemand met een föhn op de heetste stand vol in je gezicht blaast.
Als we naar de kampeerplaats in de hoofdstad Nouakchott zoeken, stroomt bij ons beiden het zweet over ons gezicht, rug, buik en benen. Transpireren heeft hier een heel andere betekenis gekregen. We hebben geen flauw idee hoe heet het nu precies is maar de enige 2 woorden waarmee je dit kan omschrijven zijn loeiheet en snikheet.
Net op het moment dat we denken dat het niet nog heter kan worden, krijgen we het bericht dat het de komende dag nog een tandje warmer gaat worden. Oftewel het kan altijd nog een beetje erger.
De bewuste dag zitten we samen met wat andere reizigers onder de berbertent op het terein. Alsof je de sauna in bent gelopen en er dan achter komt dat de deur niet meer opengaat. We volgen het voorbeeld van de Mauritaanse gasten en doen het enige wat je in dit weer kan doen. Dat is heel rustig zitten, hangen, lezen, wat internetten en vooral niet vechten tegen de hitte. Op het internet zien we dat de temperatuur in Nouakchott vandaag 42 graden is.

Na een paar dagen in de hitte kunnen wij er ook eindelijk mee omgaan. We geven ons er aan over en het feit dat je tussen 11 en 4 niks, noppes, nada kan doen nemen we voor lief. Ook de hond volgt het voorbeeld van de lokalen. Net als de honden op het terrein graaft hij een kuil en gaat daar in liggen. Pas tegen de avond klimt hij er weer uit.